Звычайна з рознымі наведаннымі кропкамі на мапе мяне звязвае якая-небудзь гісторыя з мінулага – з яе і пачнем аповед пра новы горад.
Бліжэй да сканчэння школы я бегаў* за Воляй**, з якой мы навучаліся ў паралельных класах і мелі пэўныя рамантычныя адносіны.
*мо правільней “заляцаўся да”, але ж я неяк звык казаць “бегаў за”
**паколькі гэты блог напаўананімны, то ўсё супадзенні выпадковыя, як і імёны – таму ну няхай будзе Воля
Шчыра кажучы, я тады шмат за кім бегаў, нярэдка адначасова, за што пазней мне было сорамна. Але ж тут не пра гэта, тут пра Волю.
Воля была творчай асобай і тонкай натурай: чытала Сартра і Камю, іграла на фартэпіана, рэгулярна наведвала філармонію і ўвогуле насіла акуляры – а я, ведаеце, заўсёды паважаў акуляры, бо лічыў гэта галоўнай азнакай належнасці да высокага і бадай недасяжнага класа інтэлігенцыі.
Я ганяў паслэміцца на Нейра Дзюбель*, чытаў выключна Прэсбол (задоўга да таго, як гэтая газета скурвілася) ды так аніводнага разу і не наведаў Беларускую дзяржаўную філармонію – хоць і пакінуў безліч пустых бутэлек у суседнім скверы Мулявіна.
Мы называлі гэтыя падлеткавыя бухачы “хадзіць за філармонію”.
*да кожнай падзеі ў сваім жыцці я магу падабраць адмысловы радок з Нейра Дзюбель – далей пад зорачкамі – калі вам гэтыя спасылкі ні аб чым не скажуць, нічога страшнага, яны амаль ніяк не ўплываюць на аповед
Воля захоплена распавядала, як на канікулы ездзіла з бацькамі катацца на лыжах у Андору. Я распавядаў у адказ, як у гэты ж час вандраваў па Завадскому району і каля станцыі “Магілёўская” нейкія ваўчаты спрабавалі аджаць у мяне тэлефон – але я не разгубіўся, дабазарыўся выйсці з галоўным з ваўчат раз-на-раз, ну і накідаў яму ў кабіну.
Што ж, у Еўропу, канешне, складаней патрапіць*, але адтуль прасцей вярнуцца з поўнымі кішэнямі.
*вось толькi быў бы жэтончык на мэтро
Неяк яна мела неасцярожнасць распавесці мне пра падарожжа па Італіі і сваё шчырае захапленне гэтай краінай і яе культурай – з таго часу кожны раз, як мы бачыліся, я вітаў яе воклічам “Божнорно, прінчіпесса!”.
Яе гэта неверагодна злавала.
Канешне ж, я не пераставаў гэта рабіць.
Мне здаецца, ты мяне ўвогуле не кахаеш*, уздыхала Воля. Ты нават ні разу не запрасіў мяне ў кіноооо…
*Воля проста не ведала, што каханне прыдумалі ў падатковай – каб не дарэмна ставалі адзінкі
Ну ты што, прінчіпесса, усклікаў я, пабойся Бога! Маё каханне не мае межаў.
У адрозненні ад майго бюджэта – ён якраз даволі моцна абмежаваны. У мяне няма грошай на кіно, таму давай лепей я пакажу табе якую-небудзь пантаміму.
Далей я крыўляўся, яна смяялася, і на гэтым нейкі час трымаліся нашыя адносіны.
У прынцыпе, усе мае адносіны на гэтым трымаліся.
Я, канешне ж, хваляваўся, як і бадай кожны падлетак, калі ўпершыню атрымаў ад яе запрашэнне ў госці з запаветным “бацькоў не будзе дома”.
Але ж як толькі я пераступіў парог яе дома, мой гарманальны ўсплёск быў ушчэнт перабіты культурным шокам.
“Кватэра трохі старая”, крытычна сказала Воля пра гіганцкія харомы, якія некалі атрымаў яе дзед праз працу ў Акадэміі навук БССР.
У маім доме на некалькі паверхаў вышэй жыла сям’я цыган* (а мо і цэлы клан) – яны выламывалі дамафоны, рэзаліся на нажах з іншымі цыганскімі кланамі, гандлявалі наркотыкамі, але больш за ўсё мяне ўражвала, што ў стандартнай двухпакаёвай кватэры ў ня менш стандартнай хрушчоўцы іх жыло мо чалавек 20.
*у хаце маёй заўсёды зеллі, заўсёды святкую я вяселлі
Я ўвесь час думаў, што калі адкрыць дзверы да іх у кватэру, то адтуль хто-небудзь мусіць наўпрост вываліцца.
У Волінай кватэры пры жаданні маглі б спакойна размясціцца і цыгане з майго дому, і ўся Акадэмія навук у поўным складзе.
Яна вадзіла мяне з пакоя ў пакой, а я трымаў яе за руку – гэтым разам не праз прагу да блізасці альбо шаленства эмоцый, а проста каб не згубіцца.
Зрэшты, пасля школы пачалося напаўдарослае жыццё* і нашыя шляхі неяк арганічна разышліся.
Воля паступіла на платнае ў БДУ на нешта там, куды звычайна ідуць дзеці з багатых менскіх сямей – ці міжнародныя адносіны, ці філасофія і сацыяльныя навукі, ці мо яшчэ які маркетынг.
*цяпер усюль камунальныя паслугі, я набываю з касцетаў плугі
Я ўжо не памятаю, у які канкрэтна момант я вырашыў, што трэба валіць з Беларусі* – мо калі мяне доўга спрабавалі выпнуць са школы праз адмову ўступаць у БРСМ, мо калі ўпершыню пабачыў, як мусара херачаць людзей з шарыкамі ды плакатамі, мо калі канчаткова ўцяміў, што абсалютнай большасці маіх знаёмых усё гэта абсалютна не цікава.
*і рэк, і азёраў мы маем зашмат, а мораў няма, акіянаў няма
У любым выпадку, куды гэта ўсё ідзе і чым скончыцца, было відавочна задоўга да 20-га – я схіляўся да таго, што калі заставацца ў Беларусі, то аднойчы абавязкова наступіць такі момант, калі прыйдзецца альбо некуды бегчы, альбо недзе сядзець.
Ну і тут, як бы, навошта адмаўляць відавочнае і адкладаць непазбежнае? Што канкрэтна і як канкрэтна я магу тут змяніць? Каму ўсё гэта ўвогуле патрэбна?
Я атрымаў школьны атэстат і прэвентыўна ўпердоліў*.
*дзесяць год як я не свой
Усё адно я часта ездзіў дамой, і ў першыя гады сваёй эміграцыі адмыслова прыязджаў на Дзень Волі, Чарнобыльскі шлях, ды ў прынцыпе любыя пратэсты, якія перыядычна стыхійна ўспыхвалі і збіралі каласальныя для Менска тысячу-дзве чалавек.
Практычнага сэнса ў гэтым, канешне, не было, але ж і я не заўжды рацыянальны.
У адзін з такіх прыездаў я напісаў Воле* яе любімае “Бонжорно, прінчіпесса!” і прапанаваў сустрэцца.
Воля на гэта накатала мне некалькі разгромных паведамленняў, сутнасць якіх звадзілася да таго, што няма ніякага сэнсу ў адносінах на адлегласці, а з табой дык тым больш, бо ты алкаш, бабнік і агулам дурак, далёкі і ад культуры, і ад мастацтва, і ад хоць якіх зразумелых жыццёвых перспектыў.
*адыйшоў я зусім ненадоўга, шукаю цябе, мая Вольга
“Справядліва”, напісаў я ў адказ.
Там шмат усяго было, але мне асабліва запомнілася фраза, якая тады падалася вельмі смешнай – маўляў, навошта будаваць адносіны з чалавекам, які нават не ўяўляе, хто такі Мікеланджэла.
Па адчуваннях усё гэта адбывалася не тое што ў мінулым, а нават у пазамінулым жыцці і, здавалася б, даўно ўжо сцёрлася з памяці і падлеткавая закаханнасць, і школьныя часы, ды і Менск, на жаль, паступова забываецца.
Я ўзгадаў усё гэта выпадкова і, канешне ж, абсалютна нечакана – калі, аб’язджаючы на аўтобусе новы для сябе горад, пабачыў прыпынак пад назвай Piazza Michelangelo.
Не ведаю, як у Волі склалася жыццё – мы не падтрымлівалі сувязь, агульных сяброў амаль не мелі, сацсеткі я паступова закінуў. Шчыра спадзяюся, што ў яе ўсё добра.
Зрэшты, яна мела рацыю ва ўсім, акрамя аднаго.
Воля! Ну не такое я ўжо і быдла! Я даследчык і ўвогуле навукоўца. Канешне ж, я ведаю, хто такі Мікеланджэла.
Я нават памятаю, якога колеру ў яго павязка.
Я ў прынцыпе ўсё ведаю пра “Чарапашкі ніндзя” – гэта мой любімы мультфільм.
Было б крыху лагічней, каб я ўзгадаў гэтую історыю дзе-небудзь пасярод Фларэнцыі, але ж радзіму вядомага італьянаскага творцы я пачаў даследваць з вострава Сардынія.
У аповедзе пра Кальяры ўсяго 6 частак, гэта было Інтра:
0. Інтра
1. Casteddu
2. Bonaria
3. Castello
4. Нурагійцы
5. Чыкага
Padarožny 
Leave a comment